logo politiek delft
home | mission statement | archief | links | contact | english | GR2010 |


maandag | 19 juli 2010 | 21:15 |
MASSIEVE 'DDR' ARCHITECTUUR

Oud-wethouder Rik Grashoff van GroenLinks realiseerde na meer dan 25 jaar plannenmakerij de bebouwing in de Zuidpoort. hfvh


delft zuidwal_000_20071022_1329_a.jpg
Delft, Zuidwal.

----- Original Message -----
From: a.m.van der veen
To: prodeo
Sent: Monday, July 19, 2010 7:53 PM
Subject: Fw: vakantiecolumn 3

Het bestuur in Delft alweer 100 dagen eenzaamheid.

Wie met vakantie gaat bereidt zich goed voor. Zo heeft menigeen een lijstje van spullen om mee te nemen. Dat kan varieren per land en per soort vakantie. Maar, men gaat goed voorbereid op pad. Waarbij de een aardappels meeneemt en de ander vooral drop uit Nederland. Smaken verschillen. Centraal staat je gaat beslagen ten ijs ! Zo zou het ook moeten zijn met een college van B&W na de verkiezingen. Er is een collegeprogramma, als boodschappenlijstje maar in Delft is het geheel anders. Dankzij de buurgemeente Rijswijk was ik niet in de gelegenheid direct te reageren op het collegeprogramma en heb ik op deze site terughoudend gereageerd. Inmiddels zijn we bijna 100 dagen verder. En wat blijkt het college is wel met vakantie, maar heeft niet zijn huiswerk gedaan. In de politiek zijn de eerste 100 dagen van een bestuurder of bestuur cruciaal. Dat is de termijn van krediet, daarna verwacht men daden. Het collegeprogramma in Delft kent één belangrijk punt, namelijk een bestuursakkoord waarin wordt aangegeven hoe men de (vele) doelstellingen van het collegeprogramma of -akkoord gaat invullen.We moeten het afwachten, maar een en ander belooft weinig goeds. We raken dan aan de positie van Delft als gemeente en de relatie stadsbestuur-samenleving. Of te wel de politieke cultuur.

Delft als stad
In de vakantie liep ik met de architectuurgids Delft door de stad. Een prima boek dat uitlegt hoe de stad zich heeft ontwikkeld. Daarbij gaat het om nijverheid, leger en techniek. Telkens komt die drieslag terug, maar helaas de nijverheid (industrie) en leger zijn historie geworden. Wat overgebleven is de TU. Verder is het een normale moderne stad met veel inwoners die buiten de stad leven. Onduidelijk is of de orientatie nu maatschappelijk Rotterdam en formeel Den Haag is. Wellicht ligt het in het midden. Wel is duidelijk dat de laatste 25 jaar de grote uitbreidingen aan Delft voorbij gegaan zijn en dat de stad als het ware ingeweven is in een stelsel van buurgemeenten in een verstedelijkt gebied. Ik heb al eerder geschreven dat er redenen zijn om tot fusie en herindeling te komen met de buurgemeenten, en ik verwacht dat dit ook nadrukkelijker op de agenda komt.

Bestuurscultuur
Na bijna anderhalf jaar wonen in Delft begin ik een beeld te krijgen van de bestuurscultuur in de stad. In die cultuur wreekt zich het teloorgang van de nijverheid en het leger in Delft. De monocultuur van de TU is de enige voeding van het bestuur en dat heeft zijn gevolgen. Deskundigen hadden mij al eens gewaarschuwd voor het zwakke bestuur en minder capabele burgemeester. (geen toppers) Dat beeld is en wordt helaas bevestigd. Het beste beeld van Delft is dat van de Delftse Democratische Republiek (DDR). Een nomenklatura van elkaar bezig houdende bestuurders, die hun Kremlin vergrendelen door roddel en achterklap en pandverboden. Generalsekretar is Hans Camps. En voorzitter van het Volkscomite is Bas V. De wethouders zijn gedelegeerden. Bas Verkerk is een permanent voorbeeld van hoe het niet moet. Laatst hoorde ik hem spreken in de Maria van Jesse bij het afscheid van Hans van Bemmel. Zijn rechterhand kwam gelukkig een half uur te laat, zodat iedereen wist dat de gemeente er ook was. Bas probeerde een rol als medeparochiaan en wist zelfs een onderscheid te maken tussen eminentie(kardinaal) en monseigneur etc. Alsof het gewone kerkvolk dat interessant vindt. Zodra de dienst afgelopen was schrok hij zich rot en schoof graag aan bij de eminentie en liep 800 parochianen voorbij. En zo is het telkens. Volkomen ongeschikt als bindend figuur in de lokale samenleving. Zijn tweede gemiste kans was het Scherm op de Markt. Maar ja iemand die zijn eigen huis aan de Buitenwatersloot laat beveiligen en nooit achter buiten aan het water staat kan allleen maar een tragische en eenzame figuur zijn. Aangezien hij in de Gondelaffaire de regie volkomen kwijt is, lijkt het mij een kwestie van tijd voor dat hij (noodgedwongen) vertrekt. Maar het heeft helaas zijn repercussies. Het is nog te vroeg nu al te oordelen over de wethouders. Maar de vooruitzichten zijn niet gunstig ! Wethouder Vurkova is politiek en karakterologisch een risico. Te snel op het pluche en een niet passende professionele achtergrond. Het gedoe met de ir. titel is zielig, maar getuigt van een gebrek aan sturing op de organisatie. Wethouder Junius toont nu al op al haar dossiers achter de feiten aan te lopen en de rest doet er het zwijgen toe. 100 dagen niets van je laten horen is ook een kunst.

De bestuurscultuur in Delft is er een van overformalisering en regelmatige bestuurlijke en communicatieve incompetentie. Zo heb ik met verbazing het dossier rond het stadskantoor nog eens bestudeerd. Wat een afgang en wat schokkend dat men elkaar met aangiftes bestrijdt. En zo zijn er meerdere voorbeelden. Politiek Delft staat er vol van. Het piece de resistance zal de Spoorzone zijn. En tot op heden levert dat weinig gelukkigs op. Laten we voorstellen van het college maar eens afwachten.

Verandering
Een andere bestuurscultuur moet groeien en daarvoor zijn veranderaars nodig. Wellicht vinden we mensen uit D66, PvdA en Onafhankelijk Delft. CU bijv. die daar aan kunnen werken. Centraal moet daarbij staan de inhoud van het dualisme en de rekrutering. Ik schrok toen ik laatst in DoZ een artikel las over de vroegere raden en hun samenstelling. Notabelen en mensen met een achterban. Nu in het algemeen modale beleidsmedewerkers met een te groot ego. Het wordt tijd dat Delft zichzelf bestuurlijk de spiegel voorhoudt. Wat willen we nu eigenlijk en hoe gaan we met elkaar om. Daarna pas kan er invulling gegeven worden aan de enorme bezuinigingsopdracht. Het collegeprogramma is vooral een opsomming van holle frasen. Het gaat om de echte invulling. En dan ontkomt men niet aan een sanering van het ambtelijk apparaat. De DDR is al 20 jaar ter ziele, maar in Torenhove regeert nog steeds de general-sekretär met politburo. Wil er een echte vernieuwing in Delft doorgevoerd worden dan past daar een paleisrevolutie. Bas V weet wel dat zijn teller loopt, maar anomieme ambtelijk macht telt vooral de ABP-jaren en woont graag buiten de stad.

De cultuurverandering die het huidige college in stilte voorbereidt is geen echte paradigmashift. Aan de hand van de volkscommissarissen in Torenhoven vult men de post- en preprioriteiten in. Als dat al lukt dan is het de vraag of dat echt politieke keuzen zijn. Vervolgens is het moeilijk maatschappelijk draagvlak te scheppen met zulke acommunicatieve figuren als Verkerk en Vurkova. Wellicht is het pas tijd in 2014 werkelijke veranderingen door te voeren. Als dat zo is, dan rest voor dit college 1000 dagen eenzaamheid. Wellicht nog eens niet zo gek. We wachten af in de stad en in de Hoven.

A.M. van der Veen