logo politiek delft
home|mission statement|archief|links|contact|english|GR2010|


maandag | 30 mei 2011 | 21:45 |
MOOIE BUITENKANT, BINNEN IS ANDERS
delft aart_van_der_leeuwlaan_332_wzc_abtswoude.jpg
Delft, Aart van der Leeuwlaan. Woonzorgcentrum Abtswoude (Pieter van Foreest).

-----Oorspronkelijk bericht-----
From: Theodor Hotmail
Sent: Sunday, May 29, 2011 9:51 PM
To: redactie politiekdelft
Subject: Abtswoude

Onbewoonbaar verklaard

Twee dagen voordat mijn moeder haar 97e verjaardag vierde verliet ze haar vertrouwde huis aan de vijver in het Agnetapark. Het ging niet meer. Een progressieve psychogeriatrische aandoening (lees: Alzheimer) maakte het onmogelijk dat ze nog langer zelfstandig in haar huis aan de vijver in het Agnetapark kon blijven wonen. Het leverde gevaarlijke situaties op. Het ging gewoon niet meer. Opgelucht dat we er in geslaagd waren een verzorgingshuis in Delft te vinden die de noodzakelijke zorg professioneel over zou nemen verhuisden we moeders op 22 december 2009 naar WZC Abtswoude.
Als we toen hadden geweten wat we nu weten dan waren er andere keuzes gemaakt: 100%.

Bewoning van het al langer leegstaande kamertje leverde een aantal onaangename verrassingen op. Je gaat dingen merken die je in eerste instantie niet merkt omdat je niet weet dat je er acht op moet slaan. Een muffe geur valt dan niet direct op. Echter, een nieuwe stoffering ten spijt. De muffe geur bleef. Sterker het ging stinken. Geen raam kon open. Geen werkende afzuiging in het toilet. Geen klimaatbeheersing. In het kamertje van zo’n 10m2 kan geen raam open kon. De deur krijgt mijn moeder niet open. Daar moet een volwassen vent nog stevig tegen aan duwen om deze open te krijgen, laat staan een fragiel vrouwtje welke zich met moeite met een rollator kan voortbewegen.
Het is ruim een jaar geleden dat ik voor deze situatie aandacht het gevraagd. Uiteraard vriendelijk en toen nog begripvol. Ik meldde dit eerst laagdrempelig bij de Zorg en later – toen er niets gebeurde - bij het Hoofd van de Zorg meneer Henk: “We gaan er naar kijken”.
Een jaar later is er nog niets gebeurd.

Bezuinigingen vanuit Pieter van Foreest hebben wellicht een impact op de zorg. De keuken is gesloten. Maaltijden worden tegenwoordig per bulk bezorgd en ‘opgepiept’. Eind vorig jaar zijn er vele contracten niet verlengd. De zorg staat sterk onder druk. Een aantal serieuze incidenten hebben zich het afgelopen jaar voorgedaan. Gesprekken met teamleiding en directeur Nauta ten spijt veranderd er niets. “We laten de TD er naar kijken”. Vorige week is na ons aandringen er een rooster weggehaald in de badcel. Een vette bol van stof en andere gorigheid viel uit het luchtkanaal. Had er jaren gezeten. Had alles verstopt. Er was geen onderhoud gepleegd dat was wel duidelijk. Op de vraag of het mogelijk was een rooster in een raam of een deur te zetten werd mijn vrouw brutaal geantwoord “wie gaat dat betalen”.

Wij zijn klaar met dit amateuristisch gedoe in Abtswoude. De tijd van begrip en afwachten is voorbij. Mijn moeder heeft niet zoveel tijd meer. Zij zit de hele dag in de stank. Dag in dag uit en niemand die zijn verantwoordelijkheid pakt. Stank die niet te houden is en die nota bene bevestigt wordt door diverse verzorgenden: “we blijven er zo kort mogelijk”.
Nee, meneer de directeur, Nauta kijkt wel naar de buitenkant. In het hele verzorgingshuis is recent nieuwe vloerbedekking gelegd. Dat is wat men ziet! De werkelijkheid van wegkwijnende mensen achter deuren wordt willens-en-wetens weggestopt.

Mijn moeder, in haar 99e levensjaar inmiddels, nooit ziek geweest, nooit in een ziekenhuis geweest. Altijd zelfstandig haar leven geleid wordt in haar laatste levensfase geconfronteerd met een huisvesting wat je een hond nog niet zou toewensen.
Mijn moeder zit de hele dag in een ruimte die onbewoonbaar verklaard zou moeten worden. Mensonterend. Ze gaat inmiddels niet meer van de kamer af. Verdriet en schaamte dat ze in zo’n situatie terecht is gekomen doet haar zichtbaar verdriet.. en ons! En niemand doet er wat aan!
Raad van Bestuur van Pieter van Foreest doe hier wat aan. NU! Voordat het niet meer hoeft.

Th. van der Lans