logo politiek delft
home|mission statement|archief|links|contact|english|GR2010|


dinsdag | 26 juli 2011 | 00:30 |
delft rolf_clason_2010_02_18_17_07_a.jpg

-----Oorspronkelijk bericht-----
From: Rolf Clason
Sent: Monday, July 25, 2011 10:24 PM
To: redactie@politiekdelft.nl
Subject: column noorwegen

LIEFDE
een column door Rolf Clason

ouder en kind
Afgelopen vrijdagnacht, 22/23 juli, reed ik met mijn vrouw Diana kriskras door Bassano del Grappa, een stadje in de buurt van Venetië. We waren op zoek naar onze zoon Daniel (17). Hij, student aan het Jong Koninklijk Conservatorium, nam daar deel aan een workshop van de New School for Jazz and Contemporary Music in New York, in het kader van het Venice Jazz Festival 2011. Zoals elke avond deed hij met zijn trompet mee aan jam sessions in de cafés van Bassano, en hij zou ons bellen wanneer hij opgehaald wilde worden. Het was drie uur, alle cafés waren dicht en hij had niet gebeld: wij waren ongerust! Immers, hij spreekt nauwelijks enig Italiaans en ons appartement lag een eind buiten de binnenstad. Als ouder zie je dan allerlei doemscenario's. Je houdt jezelf dan wel voor dat er in een betrekkelijk suf oord als Bassano niets kan gebeuren, maar de liefde voor je kind maakt je zó kwetsbaar... Om de spanning te breken zette ik de autoradio aan en viel in een uitzending van de RAI.

Utøya
Het was me bijna meteen duidelijk dat er iets vreselijks aan de hand was, ergens. Binnen een paar seconden werd “ergens”: “Oslo”, ook al zo'n oord waar nooit iets gebeurt, en erger nog, dook de naam “Utøya” op. Beetje bij beetje, simultaan vertalend voor Diana, kreeg ik door wat voor een tragedie zich afgespeeld had in Noorwegen.

liefde
Vandaag, terug in Delft, kijk ik naar de verslaggeving over de voorgeleiding van Breivik en verbaas ik me over het volstrekt gebrek aan liefde dat ik zie. Een psychopaat zonder geweten, vol haat tegen onze geestverwanten van de Norske Arbeiterpartiet, die welbewust onschuldige kinderen opoffert aan zijn politiek (waan)idee, en die dan probeert, de rechtbank als Bühne te gebruiken om zijn abjecte bedenksels over het voetlicht te brengen. De tranen staan in mijn ogen wanneer ik dan de woordvoerders van de Arbeiterpartiet zie reageren: dat zij, geschokt, onthand en getraumatiseerd, er niet over peinzen, hun liefde voor mensen te verloochenen. Zij kozen en kiezen als sociaaldemocraten uit liefde voor die betere samenleving en weigeren hun land te grabbel te gooien voor een idiotie, ook in Nederland bespeurbaar, die alleen maar kan leiden tot zulke vreselijkheden.

Venlo
Vanochtend stond ik met de trein uit Italië anderhalf uur vast tussen Viersen (D) en Venlo. “Venlo laat me er niet meer in”, speelde er door mijn hoofd, met beelden uit The Unbearable Lightness of Being. Maar ja, de trein ging weer rijden. In Venlo gebeurt immers nooit wat?

Bij mijn afscheid als raadslid in 2010 sprak de burgemeester: “Jij hebt de liefde teruggebracht in deze zaal.” En ik maar denken: “Ja, daar gáát het toch over?”

Daniel kwam zaterdagochtend naar het appartement: hij was bij iemand blijven slapen. Hij en zijn moeder zijn nu in Zwitserland; daar gebeurt nooit wat.