|
Toen ik twintig jaar geleden de switch maakte van bedrijfsleven naar
gezondheidszorg, heb ik als leerling-verpleegkundige nog even meegemaakt dat er
acceptabele zorg geleverd werd.
Al snel kwamen er vanuit de landelijke politiek "veranderingen" om de zorg naar
een hoger peil te tillen, meestal resulteerde dat erin dat de "budgettaire
kaasschaaf" over een begroting gehaald werd om de kosten te drukken.
Verwonderlijk als je bedenkt dat er geen een politicus te vinden is die voorstander is van slechte gezondheidszorg, politiek komt altijd met het cliché dat ze voor "goede en kwalitatief hoogstaande" gezondheidszorg zijn. Maar wanneer je daarvoor de rekening presenteert in den haag dan geeft geen partij meer thuis en moet er bezuinigd worden om de zorg betaalbaar te houden. Daar ligt ook het grote probleem van de politiek, men lost de problemen die er zijn niet op, maar probeert ze beheersbaar te houden. Vanuit die context schuift men de problemen voor zich uit, zodat een volgende regering het mag oplossen, die vervolgens ook niet verder komt dan navelstaren en het probleem overlaat aan hun opvolgers etc. Veel van de problemen die in de zorg aanwezig zijn spelen al tientallen jaren en zijn het gevolg van beheersbaar houden, dat er geen geld beschikbaar wordt gesteld om de problemen in verpleeg- en verzorgingstehuizen aan te pakken is toch echt een politieke keuze, het geld is er wel maar wordt voor ander doeleinden ingezet. Het kabinet onder leiding van Wim Kok, heeft het op het gebied van de zorg volledig laten afweten. Er was sprake van een bijzonder gunstig getijde, het belastinggeld stroomde volop binnen dankzij de economische groei en er was dus geld om problemen aan te pakken. Men wist al lang van de komende vergrijzing en dit was het moment om aktie te ondernemen, maar het bleef oorverdovend stil in den haag, immers we lossen geen problemen op maar houden ze beheersbaar. De afgrijselijke toestanden in de verpleegtehuizen zijn volledig op het conto van de politiek te schrijven. De invoering van "marktwerking" was ook een idee van het kabinet Kok, men is er toen niet aan toegekomen om het in te voeren, maar de plannen lagen er wel. Hoe schijnheilig ben je dan als je Wouter Bos heet, ten tijde van het Kabinet Wim Kok, staatssecretaris van financiën bent en een paar jaar later in de oppositie tegen "marktwerking" stemt, terwijl het kabinet waar je onderdeel van was het wilde invoeren. En ook het CDA heeft tonnen boter op zijn hoofd, zij zijn medeverantwoordelijk voor de slechte/matige gezondheidszorg die in nederland norm is. En als laatste groep, de zorg zelf, kantoorverpleging, eindeloze vergaderingen, inefficïent werken, starre en rigide houding en een zelf gemaakt en in stand gehouden imago van een plastic, soft knuffeleendje, die niet voor zich zelf kan opkomen. Politici lossen de problemen niet op, dat mensen op dit soort partijen stemmen is voor mij nog steeds een raadsel. Ik ben onderhand van mening dat mensen zich moeten organiseren en zelf de problemen moeten oplossen, waarschijnlijk gebeurt het dan ook echt en hoeven we niet te blijven drijven op een schip zonder koers of anker. |