Geachte Fietsenrik,

 

Hartelijk dank voor uw hartverscheurende oproepen aan de Delftse politiek. Uw stukken laten een goed ontwikkeld politiek inzicht en gezond gevoel voor humor zien. Dat laatste siert u, want er valt toch al zo weinig te lachen in de Delftse politiek. U bent - en dat vind ik dan wel weer jammer - alleen geen al te snelle observator. Want een geoefend politiek oog had kunnen zien dat het knevelen der fietsers een goed te voorspellen nieuwe fase zou worden in het Delftse beleid om het individuele vervoer aan stringente banden te leggen. Uit te roeien, zo u wilt. U, als geoefend historisch-materialist, had dit toch moeten zien aankomen.

 

Eerst de auto dan de fiets

Allereerst is de auto uit zijn natuurlijke omgeving verdreven en teruggedrongen in enkele ondergrondse reservaten. Volgens een in uw kringen gekende uitspraak mag men dit object in de Delftse omgeving niet horen, zien of ruiken. Nadat deze klus met een zekere grondigheid was geklaard - ik kan het niet ontkennen - bemerkten uw plucheverslaafde helden dat er in Delft niettemin nog steeds op grote schaal sprake was van niet-staatsgereguleerd, individueel privé-vervoer! Wat een uitdaging voor een ambitieus college! Hier kon de inmiddels beproefde methode opnieuw en onverkort worden toegepast. De draaiboeken kwamen weer uit de gemeentekast. De woorden “auto” en “automobilist” werden vervangen door “fiets” en “fietser” en het resultaat ziet u om u heen. Een volledig schone, autoloze en fietsloze stad. Er is niets meer te zien, te horen of te ruiken. Een walhalla. Of niet? Nee, want er zijn nog steeds ongereguleerde individuele vervoersbewegingen in de openbare ruimte waar te nemen. Nu moeten we doorpakken. Na het ophokken van de auto’s en de fietsen zijn die eigenwijze, ongrijpbare voetgangers aan de beurt. We beginnen met een voetgangertoegangsbiljet voor de binnenstad. Dat is fase 1. Na een korte - en op voorhand al geslaagde - evaluatie gaan we over op fase 2. Voor ieder verplichte looproutes, af te leggen in een gelijkmatig tempo en in een vast tijdsbestek (u kent dat nog wel uit uw stagetijd in de DDR. Heerlijke tijd was dat; wat kon je daar toch veel kopen voor je kapitalistiese D-Marken). Daarna, als het volk niet mort, tweerichtingsvoetpaden met gescheiden loopbanen en ongelijkvloerse kruisingen en een maximumtijd om zonder koopintenties voor een etalage te staan.

 

Samen staan we sterker

Wethouder zijn is dus helemaal niet zo moeilijk. Ik ben alleen bang dat zelfs uw favoriete bestuurder dat voor 7 maart niet meer klaar krijgt. Maar niet gewanhoopt, er komt een waardige opvolger in de persoon van Fietsenrika. Op wie u allen na wat ritueel gepruttel gewoon weer gaat stemmen; ik ken mijn plaatsgenoten een beetje. Zij zal het karwei voor u met evenveel enthousiasme klaren. En dissidenten zal zij als goed regent niet dulden. Ik wijs u daarvoor op haar subtiele weblog van 1 juli 2005. Dat geeft alle vertrouwen in een bezonken oordeel en volwassen bestuursstijl met ruimte voor afwijkende opinies. Respect voor minderheden staat hoog in het vaandel. Haar webadres geef ik u niet. U zult zelf ook wat werk moeten doen. Moet ik dan altijd alles alleen doen hier in Delft? Ik hoop het niet en heb daarvoor een suggestie. Laten we een monsterverbond sluiten: u en ik. Laten we samen al het geknevelde privé vervoer - de auto en de fiets - bevrijden. En de aanstaande onderdrukking van de voetganger voorkomen. U moet daar voor in zijn. Ik weet, in uw kringen leven niet alleen totalitaire, maar ook anarchistische trekjes. Zie het als een nevenactie van uw geliefde dierenbevrijdingsfront. Hier hebt u mijn sleutels en start die motor maar eens. Laat die bedreigde diersoort maar eens lekker uit. Dat heeft-ie verdiend na z’n winterslaap. Dan zal ik die fietsen ‘ns artistiek-chaoties tegen de brugleuning draperen. Wonen we nou nog in een studentenstad of niet soms?

 

In de hoop op een korte en hevige samenwerking,

 

Henk Stapsprong